NTR

De treinreis Den Haag-Hilversum Noord is doorgaans een weinig spannende woon-werkverkeer trip, met als enige hoogtepunt de cappuccino op Utrecht Centraal. Vandaag werd mijn vaste treinreis, geheel onverwacht,  een college in de grilligheid van het concept gerechtigheid. Ik raakte in gesprek met de Afghaanse dame tegenover mij. Een gesprek over 32 jaar oorlog in Afghanistan volgde.

Rachida spaarde niemand, de Russen,  Amerikanen, Pakistan, Iran,  Saudie Arabie, allemaal  hebben ze aandeel in het drama dat Afghanistan als meer dan 30 jaar is. ‘De echte misdadigers zijn uiteindelijk de Afghanen zelf. Zij zelf verkopen steeds weer land en volk aan de hoogste bieder’, zo vervolgde zij het gesprek. ‘Maar waarom dan?’, vroeg ik –beetje onnozel-.
‘Geld, macht, heel simpel. Mensen willen geld en macht en kunnen niet meer in andere termen dan die twee denken’, legde Rachida mij uit.
Ons gesprek over Afghanistan bracht ons bij het Afghaanse gezin in Giessenlanden. De vader wordt verdacht van oorlogsmisdaden en moet ons land verlaten. De burgemeester wil uitzetting voorkomen. Door alle ophef rondom die uitzetting, was ik intussen ook van mening dat de vader, die hier al heel lang woont, natuurlijk hier moet blijven om voor zijn gezin te zorgen. En natuurlijk is hij geen oorlogsmisdadiger, verdacht worden van is nog niet hetzelfde als ‘zijn’. Is de werkelijkheid werkelijk zo simpel? Rachida gooit alles wat ik dacht overhoop: “Er wonen in Nederland zeker 400 Afghanen – met vluchteling status- die bloed aan hun handen hebben”.

 
Het gesprek laat me niet meer los. Oorlogsmisdadigers zijn natuurlijk ook ‘gewone’mensen, met een gezin en een vriendelijke glimlach.
Oorlogsmisdadigers vluchten ook en vragen asiel aan in andere delen van de wereld. Ja, dat gebeurt. Wat doe je bij twijfel? Kunnen we altijd alles bewijzen? Moet iemand maar blijven omdat hij/zij intussen onze taal zo lekker spreekt? Of moeten we zeggen; u mag blijven, en we gaan u alsnog hier vervolgen. De amnesiewet in Suriname heeft getoond hoe snel een samenleving over geweld heen stapt. Zonder gerechtigheid, zonder verzoening.

 
Goed en kwaad zijn helder, de rol slachtoffer-dader is minder zwart-wit en toch ontslaat dat ons niet van onze plicht om altijd -ook als het te dichtbij komt- te kiezen voor gerechtigheid. De waarheid is niet altijd comfortabel, maar dat is het leven van een oorlogsslachtoffer ook niet.

Naeeda Aurangzeb

Een gezellig onderwerp is het niet, wel een onderwerp waar we niet om heen kunnen: de dood.

Afgelopen weekend wandelde zij –onaangekondigd- mijn leven binnen, terwijl ik –voor het eerst van mijn  leven- een voetbalwedstrijd bijwoonde. De Pakistaans-Nederlandse vriendin van mijn ouders was in elkaar gestort terwijl zij een ommetje maakte. Einde. Begin van een geregel en georganiseer waar je u tegen zegt. Wanneer en waar begraven. Familie en vrienden opvangen. Uitzoeken welke vlucht het snelst richting Islamabad vertrekt.

’s Avonds stelde ik mijn ouders de vraag, die mij al de hele dag niet losliet; ‘waar willen jullie begraven worden?’ ‘Waar? Hoezo waar?‘, vroeg mijn moeder geïrriteerd.  Ik keek ongemakkelijk (was ik te ver gegaan?) en zei: “Nou, ik wil toch graag bespreken of jullie in Pakistan begraven willen worden of in Nederland? En het zou kunnen dat ieder van ons anderen wensen heeft. Het is goed om te weten wat ieders wensen zijn.” ‘Ieders wensen? Welke wensen? We gaan naar Pakistan!”, riep mijn moeder geëmotioneerd. Einde discussie.

Mijn gedachten dwaalden af naar de begraafplaats op Rotterdam-Zuid, waar de twee kinderen van mijn oudste broer liggen. Begraven in de Hollandse bodem. Ik keek mijn moeder aan en zei: “Mam, het kan toch dat je zoon en schoondochter naast hun kinderen willen liggen? Misschien moet de Zuiderbegraafplaats wel de familie begraafplaats worden.” Mijn vader die zich tot dan toe niet had gemengd in de discussie, keek mij nu aan en zei: “Iedere keer als ik langs de begraafplaats rij, ben ik blij dat ze hier liggen en niet in Pakistan. Nu zijn ze altijd dichtbij.”

Dichtbij en ver weg, twee begrippen die je als migrantenkind jong leert. Altijd is er een deel van je familie, vrienden, van je identiteit dichtbij en ver weg tegelijkertijd. In Nederland begraven worden is dichtbij het gezin waar je deel van uitmaakt, maar ver weg van de groot familie. In het land van herkomst begraven worden, betekent dichtbij de stamboom, maar ver weg van hen die deel uitmaakten van je dagelijks leven. Zelfs in de dood ben je verscheurd.

De vriendin van mijn ouders is vandaag begraven in Pakistan. Door haar verse graf hebben haar kinderen en kleinkinderen (geboren en getogen in Nederland) opnieuw een verbond gesloten met het land van herkomst. Ik heb, met de graven van mijn neefjes op Rotterdam Zuid, Nederland gemaakt tot het land dat tot in de eeuwigheid mijn geliefden in haar binnenste herbergt. Met deze jonge ‘migrantengraven’ zijn we –bijna ongemerkt- een nieuwe integratiefase ingegaan. Niet langer langs elkaar heen glijdend, maar in elkaar opgaand totdat we letterlijk het zelfde stof geworden zijn.

Naeeda Aurangzeb


Over een paar uur zit ik aan tafel met Zarayda Groenhart - televisiepresentatrice van Spuiten en Slikken, Try before you die en 24/7- en Kirsten van den Hul –de jonge vrouw die Nederlandse vrouwen vertegenwoordigde bij de Verenigde Naties in New York. Krachtige vrouwen, hoog opgeleide vrouwen die niet op hun mondje zijn gevallen. Ze zijn mijn gasten in het NTR radio programma OBA-live dat ik presenteer. Als voorbereiding op het gesprek lees ik alles wat los en vast zit over de dames. De een is een Surinaams Creoolse waaghals en de ander een blonde Hollandse die zes wereld talen spreekt. Vrouwen van de wereld. Je zou er makkelijk door geïntimideerd kunnen raken.

Seksueel geweld
En dan valt mijn oog op een interview met Zarayda waarin ze –voor het eerst- vertelt over het seksueel geweld waarvan zij slachtoffer werd. Getraumatiseerd en gebroken liet de dader haar achter. Aan haar om de puihoop op te rapen. Ik ben stil en google verder met zoekterm Kirsten, even wat lucht. Alsof er geen ontkomen aan is, stuit ik op een weblog van Kirsten. Openhartig, schrijdend. Kirsten was slachtoffer van geweld in een liefdesrelatie. Zij was de vrouw die met een zonnebril opliep op een regenachtige dag. De onhandige vrouw die vaak tegen een kastje opbotste of van de trap struikelde.

Stil
Ik stop met googlen, ben stil en dan dringt het tot mij door. Straks zitten er aan de OBA tafel niet twee, maar drie opgeleide, leuke, wereldvrouwen die (seksueel) geweld aan den lijve hebben ondervonden. We zijn niet gescreend op dit verleden, het is er gewoon. Een moslima, een christen, Pakistaanse routes, Surinaamse routes, Hollandse routes. Als je ons op straat ziet hebben we niets gemeen en toch dragen we dezelfde wonden met ons mee. Schaamte, veel vragen, ingehouden woede, stoer verdriet, trauma en kracht.

De bitches die erom vragen
Zaryada maakte het BNN programma spuiten en slikken, doorbrak taboes, maar zweeg lange tijd over haar trauma. Kirsten heeft zes talen tot haar beschikking en toch kostte het haar vast en zeker de nodige tijd voordat ze de juiste woorden vond. Ik hield tien jaar lang mijn mond. Geweld daar praat je niet over. Dat overkomt alleen de niet opgeleide, afhankelijke, zwakke vrouwen of de bitches, die erom vragen. Volgens mij zijn mijn gasten van vanavond en ik geen van beide. En toch overkwam het ook ons. Ons overkwam wat één op de vier vrouwen overkomt: slachtoffer van seksueel/huiselijk geweld. Zwijgen over dit geweld, waarvan de psychische/lichamelijke klachten net zo heftig zijn als die van slachtoffers van oorlog, is een crime op zich!

Naeeda Aurangzeb

Vorig jaar, begin januari, had niemand kunnen vermoeden dat 2011 het jaar van de demonstrant zou worden. Demonstranten in alle gedaantes, zwart, wit, man, vrouw, ze gingen massaal de straat op. Welgestelde heren, met lange (gewapende) armen werden naar huis gestuurd ( het land uitgezet). Demonstranten bivakkeerden in tentjes (over 9 maanden hebben we een baby-golf) dronken warme chocomelk en toonden de rest van de wereld, dat bankiers niets dan zelfzuchtige zakkenvullers zijn.

2011 werd het jaar waarin angsten wegvielen en de stem van het volk ook echt een stem werd. Luid en duidelijk! We hebben gesproken, we zijn gehoord. Diep uitademen, inhaleren. De ander kijkt je aan, vol verwachting, of vol woede, in beide gevallen word jij aangekeken. Jij bent wederom aan zet. En dan begint het probleem.

Je bent zo lang bezig geweest je stem te vinden, schrapen met die keel, wat water drinken, nog een keer schrapen. Uiteindelijk heb je wat woorden gevonden. Opgelucht. Uitgesproken. Maar van praten alleen komt geen verandering. Heb je nagedacht over wat je nou precies wilt en hoe je dat wilt bereiken? De vraag is ook of de wereld om je heen jou de tijd geeft om je plan te trekken. Snel doorpakken is de enige oplossing. De wereld heeft geen boodschap aan treuzelaars.

Kans is groot dat je weer begint te stamelen. De vervolg zinnen had je nog niet over nagedacht. Vriendelijke, beschaafde woorden is wat je het liefst hebt. De harde realiteit is, dat vriendelijkheid snel wordt aangezien voor zwakte. Hoe maak je dan blijvend indruk? Twee nachten bivakkeerden op het plein, om vervolgens naar huis terug te keren, omdat het regent, is kinderspel en dat weten ze bij de bank ook.

Wordt de demonstrant volwassen in 2012? Het lijkt er vooralsnog op dat 2012 het jaar van de Russische roulette wordt. Een levensgevaarlijke gok. Wint de demonstrant en blijft hij in leven of zijn de laatste woorden van 2012: Beng Beng.  

Naeeda Aurangzeb

21 december 2011

Deze week beheerste de katholieke kerk wederom het nieuws. Specifieker gezegd, het seksueel misbruik binnen de kerk. Volgens de commissie Deetman zijn er in 40 jaar tijd tussen de 10.000 en 20.000 kinderen in de leeftijd van 10-14 jaar seksueel misbruikt. Die slachtoffers zijn nu volwassenen. Ze huilden echter als kleine kinderen. Deze beelden bezorgen mij buikpijn en ik word er letterlijk misselijk van. Het bewijs dat (seksueel) geweld niet vanzelf slijt is weer eens geleverd. De berichtgeving gaat/ging over de katholieke kerk en toch zag ik ook steeds beelden van moskeeën voor me.

Het is 1982, meisjes in de leeftijd van 8-16 krijgen koranles in een moskee in Rotterdam Centrum. Het is een mooi, statig pand. De leraar, een kleine man rond de 40 jaar oud. Hij besluit de meisjes het gebed te leren. Hij gaat achter hen staan en legt zijn handen op hun borsten. De handen liggen op de juiste plek, dit standje is inderdaad een van de standen uit het rituele gebed. Echter, het zijn niet zijn handen die daar horen, maar die van de meisjes zelf. Een meisje weigert en duwt hem opzij en zegt: “meester, ik heb dit al geleerd van mijn moeder!”. Hij geeft geen antwoord, maar laat wel zijn handen vallen.

De zon schijnt en het park baadt in een loom zomerlicht. Meisjes die de eerste tekenen van ontluikende borsten vertonen, rennen rond in het park. Sommigen spelen tikkertje en anderen spelen met een bal. Het is 1984. De hodja leunt tegen een boom en kijkt met een brede lach naar de springende meisjes. De ouders hebben hun dochters achtergelaten in de moskee in Rotterdam Zuid. Nu zijn zij in het park aan de andere kant van de stad. Niemand weet dat ze hier zijn. Twee meisjes zitten nu naast de hodja en zijn glimlach wordt nog breder. De hodja spijbelt. Hopelijk bleef het bij kijken, kijken en niet aanraken, maar wie garandeert dat?

Seksueel geweld is altijd erg, waar het ook gebeurt en wie ook de dader is. En toch weet ik zeker, dat het allemaal extra moeilijk is, als de dader een man/vrouw des Gods is. In de kerk, moskee, mandir, huist God. Op die plek is een ieder zuiver van lust..toch? De dienders van God beschuldigen is net zoiets als zelfmoord. Je verliest 2x. Er is geen begrip, geen mededogen, slechts veroordeling. En juist daarom is extra waakzaamheid, extra oor voor de kinderen geen luxe maar noodzaak!

Naeeda Aurangzeb

‘Islam, islam, islam, jou treft geen enkele blaam, je kunt er niets aan doen, als je flipt van een cartoon, je zult nog moeten leren, met vrijheid om te gaan, homo’s accepteren en de vrouwtjes niet te slaan, ga jezelf bevrijden en gooi je haren in de lucht, ga lekker zonnebaden en doe dat lekker blond, eet een stukje varkenskarbonde met een jood... oh islam, oh islaaaam, oh isla-la-la-lalala-laaam’.
Dit zingt Hans Teeuwen in zijn show Spiksplinter en is op dit moment een grote hit in de sociale media.

Verbazingwekkend hoe scherp de simpele polemische woorden van een cabaretier kunnen zijn. En Hans Teeuwen is daar zo goed in, hè.

Dat bewees hij ook in 2007 in Bimbo’s en Burka’s. Te danken aan zijn optreden, waarin de naaktheid van de brutaliteit en de hypocrisie van die vreselijke Meiden van Halal door Hans’ woorden bloot werden gelegd, werd dat fragment hèt tv-moment van het jaar 2007. En dat maakte vele moslimbroeders en – zuster boos.

Tegen onze moslimbroeders en -zusters zeg ik nu: word niet woest denk aan uw (moslim)hart als u naar zijn zang ‘islam, jou treft geen enkele blaam’ kijkt. Sterker nog, koop een fles wijn, zet even je hoofddoek af en ontspan je terwijl u kijkt, lacht en geniet. Teeuwen munt het immers niet alleen op de islam, maar neemt zowel het Christendom als het Jodendom onder de loep. Een luie zoekactie op YouTube is voldoende bewijs voor deze bewering.

Echter het punt dat ik nu wil aankaarten is van fundamenteler aard: bestaat ‘islam’ nou wel of niet? Klinkt een beetje flauw, maar het volgende wil ik hierover zeggen:

Een van de hoofdargumenten van de islamknuffelaars is dat er geen één islam is, echter bestaan minimaal 1,6 miljard islams. En dit aantal groeit met 35 procent naar een kwart van de wereldbevolking in 2030.

Een voorbeeld is de PvdA-argumentatielijn van Fouad Sidali, die iedere kritiek op de islam – neem als voorbeeld het cabaret van Hans Teeuwen - ongeldig verklaart door te zeggen dat er geen één islam is, dus richt je kritiek op de moslims.

Per iedere moslim dus één islam, is hun argument. (Terwijl ik dit schrijf, moet ik gelijk denken aan een differentiaalvergelijking in de wiskunde. Het werkt als volgt: als je niet uitkomt met het oplossen van een som, differentieer je het dan in kleine homogene eenheden; los alle eenheden één voor één op, dan lost het geheel zich ook op. Maar dit geldt niet voor een sociaal-maatschappelijke issue zoals religie!)

Als ik zeg, in de Koran staat dat een vrouw ‘de akker van de man is en dat de man haar mag besproeien wanneer hij wenst’, dan is de reactie: ‘nee dat is een interpretatie van één moslim - toevallig die geile moslim man – heeft niets met dè islam of de Koran te maken; die zit wel snor’. Als Hans Teeuwen zingt: ‘de vrouwtjes niet slaan’ en doelt op de goddelijke voorschriften van De Koran (Al-Nisa: 34) dan is de reactie wederom: ‘nee, dat is de interpretatie van die groep paternalistische achterlijke moslimmannen en jij refereert naar een verkeerde! vertaling’. Ja, deze islamknuffelaars volgen dezelfde argumentatielijn als de sluwe vos en een maatje van de ayatollahs in Iran Prof. Tariq Ramadan die in debat tegen criticus Christopher Hitchens zei: ‘The problem is not the book, but the reader’.

Als het probleem niet het kernboek is, maar de verkeerde interpretaties van 1,6 miljard religieuze volgelingen van dat boek, dan kan ‘islam’ als één integrale religie toch niet bestaan. Waarom verdedig je dan iets dat niet bestaat?

En als islam niet bestaat - u voelt het al aankomen denk ik – dan kunnen de moslims ook niet bestaan! Toch?

Daarnaast zijn de moslims geen ‘homogene eenheden’, die je één voor één kunt corrigeren zodat het geheel (denk aan de differentiaalvergelijking) harmoniseert met bijvoorbeeld de Mensenrechten.

Als ik er vanuit mag gaan dat er geen één islam, maar 1,6 miljard islams zijn en dat het probleem is niet het kernboek, maar de 1,6 miljard interpretaties, dan is het logische gevolg onvermijdelijk: dus islam bestaat niet.

Damon Golriz

19 december 2011

'Eigenlijk heeft Gabriel mijn leven gered. Als ik hem niet in mijn armen had gedragen, dan had de kogel die hem in het achterhoofd geraakt heeft, mij getroffen. Ik wou dat ik de klok nog kon terugdraaien. Ik zou zo graag in zijn plaats gestorven zijn,' vertelt Olivia Vanderlinde, de moeder van peuter Gabriel.
Hartverscheurend!!!!

Peuter Gabriël stierf als gevolg van de gruwelijke slachtpartij in Luik. Een bloedbad aangericht door een volledig doorgedraaide psychopaat, genaamd Nordin Amrani, moge hij inch Allah voor eeuwig branden in de Hel! Wat een misdaad, wat een onrecht en wat een ellende voor de nabestaanden van de arme slachtoffers. In wat voor een zieke wereld leven wij vandaag de dag, waarin de ene psychopaat de andere psychopaat de loef afsteekt in het zaaien van dood en verderf. De Tristans, de Breiviks en nu de Amrani’s. Terwijl de overheden ons al jarenlang een spookterreur voorschotelen in de vorm van een fabeltjesnetwerk, genaamd Al Qaeda, doen de ware terroristen hun echte werk! Waar blijven al die duur betaalde inlichtingendiensten, die van elke baarddragende Afghaan weten waar hij zich ophoudt in Tora Bora? Die ons al jarenlang opzadelen met codekleuren en valse alarmen en ons enorme angsten aanjagen over spookachtige terroristen?

Dit, terwijl we tot nu toe al met enige regelmaat te maken hebben met de terreur van individuele gestoorde wangedrochten. Niks, geen Al Qaeda, of goed georganiseerde terreurnetwerken die “onze vrijheden” zouden willen afnemen! Niks geen moslimterrorisme of jihadisten die de hoofdsteden van Europa in vuur en vlam zouden willen zetten!

Gewoon simpele goedkope criminelen, al dan niet met een wapenvergunning, die doodeenvoudig de straat oplopen en iedereen neermaaien die op hun pad komt!

Daarom, namens alle burgers van Europa een noodkreet aan onze overheden die garant moeten staan voor onze veiligheid: Reorganiseer uw veiligheidsdiensten en gebruik al uw mankracht om deze gestoorde eenzame misdadigers op te sporen en te elimineren! Tap hun telefoons af, ga hun gangen na, volg ze, stalk ze en vernietig ze, alvorens zij wederom een peuter van het leven beroven en een complete maatschappij in angst en verdriet dompelen!

Abdoe Khoulani

De beelden van vorige week woensdag laten mij niet los. Een stel boze, agressieve mannen gillen en schreeuwen tijdens de bijeenkomst in de Balie. Ze roepen 'Allah-hu-Akbar' 'God is groot' en gooien daarbij hun handen in de lucht. De spreker Irshad Manji wordt bespuugd. Er klopt heel veel niet in dit beeld. Er is echter een ding waarop ik wil inzoemen.

 De slogan 'Allah-hu-Akbar'. Ja, ik noem het een slogan. Een slogan die ik op verschillende plekken heb gehoord. Tijdens demonstraties tegen bezetters en dictators. In voetbalstadions en op de cricketvelden. God is groot werd geroepen, vlak voordat een jonge vrouw werd neergeschoten, omdat zij niet gehoorzaamde. God werd ook aangehaald door moeders die hun zonen zagen sneuvelen in de oorlog. En Gods naam werd gebruikt om de moord op Theo van Gogh te rechtvaardigen.

 Waar is de bescheidenheid? De bescheidenheid waarmee je het heilige aanroept. Twee, nee, vier keer nadenken voordat je God betrekt in je eigen kortzichtige, warrige hersenspinsels. In het Jodendom mag Gods naam niet hardop worden uitgesproken. Misschien zit daar toch meer wijsheid achter dan we dachten. Je niet langer verschuilen achter God, maar je zelf aanroepen voordat je over gaat tot de daad. Roep: 'ik Khaled ben groot en daarom bespuug ik jou!. Klinkt beetje dom, beetje arrogant, niet?!

Ontheilig ik nu de woorden Allah-hu-Akbar? Nee, ik wil ze graag zuiveren en van de ontheiliging ontdoen. In een vol stadion, als de adrenaline door je lijf giert Gods naam gebruiken is leeg. In woede, en schuimbekkend, tijdens bijeenkomsten verzen uit de Koran opdreunen alsof het refreinen van een tophit zijn is achterlijk. Bij het minste of geringste anderen uitmaken voor hypocriet getuigt van hoogmoed. Uit de context getrokken verzen gebruiken om leuzen als 'dood aan de joden' te roepen is verwerpelijk!

 De God waarin ik geloof is er een die ook een fluistering hoort, die God heeft geen boodschap aan slogans. God is volwassen genoeg om zich niet constant te mengen in ons geneuzel. Zijn moslims volwassen genoeg om verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden, zonder zich te verschuilen achter 'God is groot'?

Naeeda Aurangzeb

5 december 2011

Er wordt gezegd dat er een 'wetenschap' achter zit. Het is allemaal niet zo recht toe recht aan. Wie denkt dat het recht toe recht aan is, kijkt niet goed. Iedere beweging is kunst, soms met een lange K en soms met een kleine K, dat dan wel.

Op de kunsten wordt bezuinigd, in principe..dus niet altijd. Pas als er uitzonderingen zijn, krijg je helder wat de principes zijn. In dit geval: uitzondering, dus geen bezuiniging.

Uitzondering word je niet zomaar. Het is een plek die je moet verdienen. Je moet bovengemiddeld 'aanwezig' zijn. Je moet zij het positief, of zij het negatief, opvallen. Niet passen in het hokje waar je eigenlijk zou moeten passen. Best ingewikkeld 'uitzondering zijn'.
Goed, zij het met tegenzin -maar met een grootmoedig hart- geef ik toe (bij wijze van uitzondering) dat de mannensoap van het moment: Ajax best vermakelijk is, ook voor vrouwen. 

Op 'onze' jongens! 

Naeeda Aurangzeb

Tandeloze kritiekloze “moslimorganisaties”

 “Ik vind jou een gemene jongen” waren de woorden van Harry van den Berg aan mijn adres na afloop van het debat over ritueel slachten. Hiermee verwees Harry naar mijn felle woorden, waarin ik het Contactorgaan Moslims en Overheid wegzette als een volstrekt overbodige organisatie die meer contact met zichzelf heeft dan met de mensen waar het om zou moeten gaan. En om het maar op zijn Wildersiaans te zeggen: ik neem er nog geen millimeter van terug!

Alle zichzelf benoemde “moslimorganisaties” in Nederland zijn ingeslapen organen die met ogen dicht als een schattige baby aan een subsidiefopspeen lurken en vooral niet gestoord willen worden in hun slaap. Toen de Partij van de Vogels en de Katten in de Tweede Kamer met het wetsvoorstel kwam om ritueel slachten te verbieden, leek het alsof het Contactorgaan Moslims en Overheid zelf ritueel geslacht was! Het gaf geen enkele kik en van het opzetten van een lobbyfunctie had men blijkbaar nooit gehoord bij de inburgeringcursus indertijd! Niet dat ik dat ook maar enigszins had verwacht, want het CMO heeft bij mij al jaren afgedaan. Geen enkele moslim in Nederland voelt zich ook maar enigszins vertegenwoordigd door dit zielloze orgaan, dat meer bedoeld is om de overheid te dienen dan de moslimburgers. Sterker nog, geen enkele moslim zal dit orgaan kunnen opnoemen als de Poldernomaden dit op straat zouden vragen!

 Maar gelukkig zijn ze niet alleen in hun oorverdovend stilzwijgen als het gaat om kwesties die moslims aangaan. Wat te denken van de geweldige ISBO, die het Islamitisch onderwijs op een goede manier zou moeten beschermen en op de bres zou moeten staan voor die scholen die door mevrouw Verbijsterveldt worden weggepest, zoals het Islamitisch college in Amsterdam heeft moeten ondervinden! Deze geweldige poldermoslims raden liever het Islamitisch college aan om te sluiten, dan er voor op te komen. Ook toen basisschool As Siddieq aanklopte voor hulp in de ongelijke strijd met mevrouw Verbijsterveldt, trof men een stel zielloze tandeloze en vooral kritiekloze kliek aan die zich meer zorgen maakte om de subsidiestromen dan om het idealisme om de Islam en de moslims te dienen.

 Stichting Islam en Dialoog, het Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland, het CMO, ISBO etc. etc. etc. zijn allemaal organisaties waarvan je keihard kunt zeggen: met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig!

 Kortom, hoog tijd voor een heel grote schoonmaakactie. Weg met deze subsidieknuffelaars die op geen enkele wijze de moslims vertegenwoordigen maar zich meer zorgen maken om hun gladde kapsels en strakke driedelige pakken en middels hun dure Nederlandse woorden en zinnen indruk proberen te maken op Pauw en Witteman in plaats van datgene te doen waar ze voor aangenomen zijn: moslims vertegenwoordigen!

 Tijd voor een kleine “moslimlente” in Nederland om echte idealisten met hart voor de zaak op de juiste plek te krijgen en tegen de bestaande winterslapers zeggen wij: slaap lekker verder!

Abdoe Khoulani

De PVV berust op grapjes. Ze doen allerlei serieuze voorstellen om vervolgens te zeggen dat het een grapje was. Dat zegt PVV Kamerlid Hero Brinkman op twitter. Het begon met zijn collega Dion Graus. Die zou geopperd hebben om een perspolitie in het leven te roepen. Graus vindt dat er veel onzin geschreven wordt door vooral de 'linkse' media.

In de haast schreef Brinkman op twitter dat dit een grap is en waar de humor van de 'linkse' media blijft. Als we de lijn doortrekken dan heeft De PVV nog meer van dit soort grappen die uiteindelijk wel serieus in maatregelen worden omgedoopt. Denk daarbij aan de animalcops, boerkaverbod en nog meer van dat soort onzin. Het zal je maar gebeuren dat je stemt op een partij van grapjes. 1,5 miljoen mensen hebben dus gestemd op grapjes. Niet dat de PVV serieus iets wil bereiken. Nee hoor, het is allemaal humor. Dat u het weet. Het is natuurlijk van de zotte dat de politie minder mensen heeft om vrouwenhandel aan te pakken en meer voor dierenmishandeling. Maar ach, het is een grapje. En wat kost ons dat grapje? Behalve veel geld ook onnodig veel leed dat niet aangepakt kan worden.

Hoelang gaat de kiezer deze grappen nog pikken?

Fouad Sidali

In aflevering 4  hadden we in de studio een debat over het debat en een battle. Mijn tafelgast-collega Damon Golriz en ik gingen de strijd met elkaar aan. Hieronder mijn voorgedragen column:

Bij de islamitische wetgeving sharia denken veel mensen natuurlijk aan het afhakken van handen en andere lijfstraffen. Niets is echter minder waar.

Islamitische wetgeving behelst het totale leven van een praktiserende moslim. Zo ook het politieke leven van een moslim. In een land waar de meerderheid bestaat uit moslims is het dus niet meer dan logisch dat Islam een prominente rol krijgt in de politieke besluitvorming waarmee dus een islamitische staat wordt gecreëerd. Waar de moslims echter een minderheid vormen zal het stichten van een islamitische staat een vorm van dwang zijn, een dwang ten opzichte van de meerderheid.

Omgekeerd zal het opleggen van een seculaire staat aan een land waar de moslims de meerderheid zijn ook een vorm van dwang zijn. Immers een minderheid in de Arabische landen in dit geval heeft een seculier karakter. Kijk maar naar de uitkomsten in Tunesië.

 Concluderend kunnen wij stellen dat het opleggen van secularisme aan islamitische landen een verkapte vorm van dictatuur is.

Abdoe Khoulani

In aflevering 4  hadden we in de studio een debat over het debat en een battle. Mijn tafelgast-collega Abdoe Khoulani en ik gingen de strijd met elkaar aan. Hieronder mijn voorgedragen column:

In het Midden-Oosten stond het volk op tegen de onderdrukking en zij eiste haar Arabische Lente. Maar nu lijkt het alsof de roep om vrijheid in het Midden-Oosten wortdt gekaapt door islamisten die de Sharia willen invoeren! In Tunesië komen zij democratisch aan de macht en willen een grondwet schrijven gebaseerd op de Koran. De interim-premier van Libie, stelt in feite na al die jaren onderdrukking van Kaddafi een nieuw tijdperk van onderdrukking voor.

 Deze keer door de Islam.

 De moslims zijn in de meerderheid in de Arabische wereld en de islamisten spelen  hierop in. De Sharia brengt geen voorspoed. Er zijn talrijke voorbeelden van mensenrechtenschendingen, politieke en sociale onderdrukking van vrouwen en andersdenkenden door de invoering van deze islamitische wetsysteem; denkt u aan de Taliban in Afghanistan, de Salafisten in Saoedi-Arabie of de Sji’ieten in Iran.

 Mensenrechten zijn universeel. Maar dit wordt niet gerespecteerd door de islam.
Laat de Arabische Lente niet veranderen in een golf van nog meer onderdrukking, maar kies voor de scheiding van Koran en Staat, met de roep om vrijheid voorop.

Damon Golriz

Waarom? Weet ik niet. Maar vandaag moest ik dit gedicht vertalen. Het voornemen tot vertaling dateert van jaren terug; toen ik verliefd werd op het controversiële album ‘Toranj’ van de Iraanse Bob Dylan: Mohsen Namjoo. Wanneer ik hem hoorde zingen, vloeiden de emoties door mijn lijf en overmeesterden de klanken mij om het keer op keer terug te beluisteren. Iedere keer ontdekte ik iets nieuws. Zijn scherpe, hoekige melodieën in combinatie met de fluweelzachte oud-Perzisch poëzie die smekend maar dan weer schreeuwend werden gezongen. Betoverend! ‘Ik moet dit liedje vertalen’, zei een stemmetje in mijn hoofd. Waarom? Weet ik niet.

En vandaag gebeurde het. Erger nog, vandaag werd ik onbewust gedwongen om ervoor te gaan zitten. Dwang en vrijheid, ironisch genoeg zijn de twee drijfveren tot inspiratie en beweging. Het is vaak dat door de botsing van twee tegenstrijdigheden de mooiste creaties ontstaan. Onvoorstelbaar hoe bijvoorbeeld pijn en genot eenmaal in harmonie met elkaar zich kunnen ontwaken tot een ongeëvenaarde tedere bevrediging. Dat moet ook zo zijn in muziek, maak ik mezelf wijs.

 

 

De uitvoering van Toranj door Namjoo moet geïnspireerd zijn door een heftige vrijage. Het kan niet anders. Of een sensuele dans tussen een slaaf en zijn meesteres. De prachtige afstandelijke bloem en de dorstige wanhopige bij. Of misschien zelfs een gekreun van een kalm orgasme. Iedere klank een aanraking van een bekende met een onbekende. Iedere aanraking, een belofte tot een dieptepunt na een climax. En ieder dieptepunt een nederig verzoek, smekend tot een tweede kans. Tevergeefs.

Ik voel de ontmoeting. En ik hoor het drama daarbij. De Perzische dichtkunst zit er vol van. Precies zoals het leven. Een leven zonder drama is immers een overleving. Koud en geurloos. Vol ruis, maar kleurloos.

Met zijn ‘Eeyyhhh…ahhh’ hoor ik Namjoo klagend krijsen van woede en toorn over zijn liefdesdrama. Of die van de verliefde, dorstige bij toen hij de prachtige bloem ‘Toranj’ ontmoette. En zijn afwijzing keer op keer moest doorstaan.

Met het woord Ashena’ii (ontmoeting) hoor ik hem bidden en huilen om een kans. ‘Beschouw mij niet als een vreemdeling, ik kom uit de stad van de genegenheid’, hoor ik hem zijn minnares, de bloem bezweren. Wat de bloem stiekem interesseert naar meer. Dat alles wazig en heimelijk en niet concreet wordt uitgesproken is immers ook een gegeven in de dichtkunst van de mystiek. In de Iraanse cultuur. Dat weet ik.

Wijsheid en kalmte volgen daarna. Dat is goed hoorbaar uit de stem van Namjoo en de scherpe klanken van de elektrische gitaar erdoorheen. Verlangend naar enig begrip en toegefelijkheid van de bloem, probeert de bij nu om rustig en doordacht met een nederig toenadering zijn minnares uit te nodigen voor een wijnfestijn. Maar afwijzing volgt. Dat wist de bij, bij voorbaat.

De climax van boosheid en wanhoop volgt met een klaagzang waarin de enige toverdrank voor de bij om zijn dorst te lessen is onderwerping aan de geurige lokken van de meesteres, de bloem.

En de samensmelting van de meesteres en haar dienaar volgt.

 

Achteraf gezien, wist ik heel goed waarom ik dit gedicht moest vertalen – maar dan pas toen ik het verwoordde tot dit stuk!

http://www.youtube.com/watch?v=k3GpR1xMA3g&t=2m15s

 

~ Hafez en Khaje Kermani

Zij riep: `Ik ben Toranj*, die niet behoort tot deze wereld`

Ik zei: `U bent beter dan Toranj, ver van bereikbaar.`

Zij riep: `Waar komt u vandaan dat u zo onrustig verschijnt?`

Ik zei: `Ik ben een vreemdeling, uit de stad van ontmoeting.`

`Zij riep: wat speelt er in uw hoofd, dat u niet bij verstand bent?`

`Ik zei: Ik kom aan uw deuropening, nederig en smekend.`

`Zij riep: hoe ziet u mij voor zich, in deze verleiding?`

`Ik zei: Als een berg aan bloemen [minaar], in het wijnfestijn van verovering.`

`Ik zei: Het bouquet van uw haar, verdwaalt mij in deze wereld.`

`Zij riep: Als u het wist, het is daardoor dat u geleid wordt.`

`Ik zei: Een teugje van uw lip, doodde mij al toen ik van droomde.`

`Zij riep: Word mijn dienaar, dan overmeester ik u met genade.`

*Toranjh (cedrat), is een zeer geurige vrucht uit het Noorden van Iran dat wordt beschouwd als een hemels fruit

Damon Golriz

 Of het nou een gouden kalf is of beste rapper van het jaar. Twee weken geleden werd mij gevraagd of ik trots was op een moslim die een gouden kalf wint en de inmiddels welbekende toespraak die daarmee gepaard ging. Nou, nee was mijn antwoord. Volmondig nee! Het is eerder betreurenswaardig waarom een individu een persoonlijk mijlpaal/ succes betrekt op een hele moslimgemeenschap.

Ik en velen met mij voelen zich weer in een hok geduwd, omdat iemand met bruine ogen het podium neemt en zichzelf tot volksvertegenwoordiger benoemt. En helaas doel ik bij deze niet alleen op de acteur maar ook op de hedendaagse politici met een Islamitische achtergrond. Zij wagen zich op een terrein waar zij weinig tot geen kennis over hebben en benadelen daarbij niet alleen de Islamitische gemeenschap maar zetten de Islam in een verkeerd daglicht.

De knuffelmarokkanen en de excuusturken projecteren hun persoonlijke identiteitscrisis op de maatschappij. Hoe tragisch was het om te zien dat “multiculti mislukkeling” (althans volgens de eigen CDA leider Verhagen) CDAer Coskun Çörüz zijn identiteitscrisis verwoordde als een “knoop in zijn maag.” En dat doet de multicultidiscussie absoluut geen goed! Terwijl de discussie hoort te gaan over inhoud gaan onze excuusallochtonen voor allerlei argumenten om zichzelf veilig te stellen in hun slachtofferpositie en nemen daar hele bevolkingsgroepen in mee. Het zou het debat ook goed doen om de volkvertegenwoordigers (lees allochtone politici) voor de keuze te stellen om zich als professional op te stellen en zich niet te branden aan religieuze onderwerpen die zij niet in hun portefeuille hebben. Schoenmaker blijft bij u leest!

Nee, de meeste moslims hebben toch echt behoefte aan kwaliteitsnormen binnen de eigen gelederen. Graag zien wij trotse moslims prijzen omhoog houden op het gebied van wetenschap, innovatie, economie en filosofie. Moslims, die hun voorbeelden volgen uit het tijdperk van het Kalifaat van Cordoba! Moslims die vanuit hun zuivere religie redeneren en niet wensen te dienen als schoothondjes van (s)linkse clubs om de excuusallochtoon uit te hangen en nota bene met het schaamrood op de wangen moeten gaan verkondigen dat ze het gedoogakkoord van het slechtste Nederlandse kabinet ooit steunen! Daar krijg ik een knoop in mijn maag van!

Abdoe Khoulani